ποι(δ)ημα

Σε ποια ζωή
σε ποια νόμισες
πως τα κάγκελα πέφτουν
πότε η καρδιά μες απ΄ τα βαφτιστικά της
θα λαμποκοπήσει νεόκοπη
πότε θα σκάσει λευκό μπουμπούκι
μέσα απ΄ τα χαρακώματα;

Ανάξια τα φτερουγίσματα, καλέ μου
χαμηλά φυτρώνουνε σκυφτά μόνο τα χαμομήλια
μινιατούρες οι άνθρωποι, βρέθηκαν
παγωμένο το χαμόγελο τους

Να κυλιστούμε μες στην ψυχή μας, έλα
τα περιθώρια να μας αποκτήσουν ζωντανούς
η βραχνάδα στο ψιθύρισμα, να μας έχει
και μια μόνο, μόνο μια η ζεστασιά
στο χνώτο μας απάνω

Έλα στις κλειστές βόλτες
μαζί
στα τραγούδια που δε ψοφήσανε
στο ρίγος που μας στύλωσε
στο λίγο, το ελάχιστο μας, έλα
στο λίγο που μας έχει ζωντανούς

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: