ο απίθανος ένας

το χαρτί σώθηκε

και εγώ καταργιέμαι

φοράω τον όγκο του διπλανού κτιρίου

κοιμάμαι όρθια και φυτρώνομαι σαν την καλαμιά στον κάμπο

η αστεία

με τα ζωώδη μου ένστικτα, περιπλανώμενος αγύρτης

φυσικά, ανεμπόδιστα παραπατώ, στο συμπαγές του εδάφους χάος

με παρακολουθώ σαν εικόνα, θλιβερά ανθοστόλιστη

τοπίο που ξανά και ξανά με περπάτησε,

βελτιωμένο τώρα

πλησιάζω στο σημείο που όλα γυρίζουνε

ηλίθια,  μαλακισμένα

φτάνω να ξαναδιαβάζω το εγχειρίδιο με τις απίθανες πτήσεις

να πιλοτάρω την εξάρτηση

την βλακεία της καταβύθισης

ως ύψιστη ικανότητα περισυλλογής του ασυνείδητου

χέστηκα

είμαι πάρα πολλοί και ανόητοι μαζί

που μιλάνε όλοι μαζί

κανέναν δεν ακούω καθαρά, όλοι έχουν κάτι να πουν

και αυτό με κατοικεί, ένα σμήνος από μέλισσες

που όλη μέρα βουίζουν στο κεφάλι μου

μαζί με τον απίθανο έναν, που φωνάζει:  Σκάστε

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: