το ρούχο

Σώμα απόρθητο

Βουβό σε κοροϊδεύει

Σου’ χει τον πόνο

Στο αμπάρι του κλειστό

Κι εσύ που λες

Τώρα

Το φως πια δεν ζυγώνει

Εκείνο τρέχει το ξημέρωμα

Γυμνό

Σώμα ολόγιομο

Φουντώνει περισσεύει

Στα κόκαλά του τριγυρνάει

Φορτικό

Θέλεις να το ΄χεις

Στη γωνιά ακουμπισμένο

Κι ‘ναι σαν φόνος

Να το πέρασε πνιχτός

Σώμα αχός

Της γης που πνίγει το γιαβρί της

Φέγγει χλωμό

Σε μονό πείσμα ακροβατεί

Κάθε φορά κουρνιάζει

Μέσα στη ρωγμή του

Κουτσό, μονάχο, τρέχει άφαντο

Να βρει

Το μόνο ρούχο

Που χωράει την φυγή του

Να ντυθεί

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: