addicted

στο πορτάκι του αυτοκινήτου
η ατομική βόμβα, ταξιδεύει
ο εγκέφαλος στο σιρόπι ξε-θολώνει

θα πάμε μακριά
μπαλκόνι με πηδάλιο
με παρτίδες ανοιχτές θα ανταμώσουμε
και μετά οι πλάτες μας θα αγαπηθούνε

με θερίζεις, μάτια μου
η άγνωστη βροχή που πιάνει, μου αλλάζει το σύμπαν
όλα όμορφα κι ελάχιστα μετά, ότι ήτανε, θάνατος
μαζί με τα χλωμά
με τις άλλες τις ανυπόφορες,
τις μέρες που μου φωνάζανε οι λέξεις: πάρε με
ήχοι από καρδιά μεσημεριού
νιώθω πως δεν θα ξαναγράψω
δεν θα έχω άλλο μέσα μου
δεν θα χω ρε …
όλα με πειράζουνε
όλα τα χρειάζομαι
κολυμβήτρια στο ποτήρι σου
στο λαρύγγι σου, ξαπλωμένη
στα σπλάχνα σου, αναδύομαι
τι σημασία έχει πια …
τα βότσαλα με θέλουνε στα καλοκαίρια ξεχασμένη
με τ άσπρο μεσοφόρι
μες την καρδιά μεσημεριού, υπνωτισμένη
δεν φεύγω, περιφέρομαι ασκόπως
στο δάγκωμα του φιδιού
εξαρτημένη αναστημένη
διακατέχομαι από το νέφος που μαστίζει τα πουρνάρια
πολεμάω τσιτσίδι
με το ένστικτο των ζώων
στο τρέμουλο μου πάνω
σε φιλώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: